کوله پشتی

اول صبح بود و چند دقیقه ای بیشتر نبود که به مرکز رسیده بودم

 تلفن زنگ خورد ، چون شماره ی تلفن عمومی بود

نتوانستم حدس بزنم که از کدام منطقه ی شهر است ،

 گوشی را برداشتم صدای پسر جوانی 

پشت خط بعد از سلام و احوالپرسی پرسید: مرکز شماره 2 اراک، 

خانم بساک هستند؟ گفتم :خودم هستم بفرمایید!.. صدایش پر 

از هیجان بود و اندکی بغض که مدام پنهانش می کرد. از اینکه پیدایم 

کرده بود خوشحال بود اما هر چه سعی کردم، خودش را معرفی نکرد!

 گفت می خواهد برای دیدنم بیاید و دلش می خواست با دیدن چهره اش ،

 اسمش را به خاطر بیاورم...

تمام صبح تا ظهر صدایش در گوشم بود ، صدای یک نفر 

که مشتاق بود و دلتنگ...

با خودم گفتم :"آخه توی این شهر غریب کیه که...."

نزدیکای ظهر بود با اعضا نوجوان پسر در حال اجرای فعالیت بحث آزاد بودم  

که جوان حدوداً 25 ساله ای با لباس سربازی وارد کلاس شد ، کلاهش را 

روی اسمش گذاشته بود تا کسی نتواند اسمش را بخواند..

 با دیدن چهره اش او را به خاطر آوردم....

12 سال پیش  وقتی هنوز بیش از 12 سال سن نداشت به همراه 

دوستش پوریا به مرکز شماره 2 اهواز آمد و عضو کانون شد.

بهنام اسکندری 24 ساله لیسانس رشته ی باستان شناسی و مدرک 

مدیریت جهانگردی مسلط به زبان آلمانی ،او چند روزی است که

 در مرکز آموزشی مالک اشتر اراکدر حال گدراندن دوره ی آموزش 

خدمت مقدس سربازی است...

وقتی ازاو پرسیدم چه شد که به یاد من افتادی با لبخندی گفت: خانم باورتان

 می شود منزل خاله ام اراک است ولی اول به دیدار شما آمدم ، دیروز در فضای 

دلتنگی و تنهایی پادگان  ، به یاد خاطرات خوش دوران نوجوانی ام افتادم  و

 و امروز با التماس از مافوقم مرخصی ساعتی گرفتم  تا شمارا ببینم و 

یک بار دیگر در فضای صمیمی و فراموش نشدنی کانون نفس بکشم..... 

آن روز بهنام هم در بحث آزاد که اتفاقا موضوع آن دوستان صمیمی بود شرکت

  کرد و کلی بحث آن روز خاطره انگیز شد..

باید از ته دل بگویم اگر تمام دنیا مرا فراموش کنند  برایم خیالی نیست چون

 ایمان دارم که نگاه ها و صداهای مشتاق و شوق برانگیزی به نام اعضا کانون

 وجود دارند که اگر فقط یک جرعه از محبتمان را صادقانه نثارشان کنیم 

همواره به یادمان خواهند آورد....

که همان یک جرعه محبت واقعی، جادویی است

 که شوق دیدار ها را تازه و تازه تر می کند...